ساپورت مال من و توی مسلمون نیست! امروز غربی  لباس می پوشیم… فردا غربی فکر می کنیم… پس فردا… امام زمان که بیان نمی شناسیمشون… چون به اندازه ی فاصله ی اسلام تا غرب ازشون دور شدیم… بخشی از نامه ی شهید سید حسین علم الهدی به خواهرش را  به عنوان شاهد سخنم برایتان آوردم… شاندل Shandle متفکر بزرگ اروپای قرن بیستم در مورد چگونگی زندگی انسان در قرن بیستم می گوید: «انسان این عصر زندگی را وقف تهیه ی وسایل زندگی می کند». ما زندگی را در رنج می گذرانیم تا راحتی و آسایش ایجاد کنیم؛ تمام عمر می دویم به این امید که لحظاتی بنشینیم؛ تمام عمر زحمت می کشیم تا استراحت کنیم و البته عمر می گذرد و راحتی و آسایش و نشستن و آرامش را لمس نمی کنیم و نمی یابیم. زیرا مرتبا از طریق اجتماع به ما نیازهای جدید تلقین می شود؛ نیازهای کاذب و مصنوعی که دائما در آرم به وجود می آورند به وسیله ی تبلیغات است. تلویزیون را روشن می کنید، بعد از دو ساعت خاموش می کنید به خودتان نگاه می کنید، می بینید هفت ـ هشت احتیاج خرید تازه به وجود آمد که قبلا لازم نداشتید؛ قبلا مثلا با خاکستر دیگ را می شستید، امروز حتما باید پودر … بخرید. بوردا می خرید. زن روز می خرید. نگاه می کنید، در فکر تهیه لباس ها و مدل های آن می افتید. استعمار فرهنگی و فرهنگ زدائی از طریق تقلید، تشبه، رقابت، مصرف های مصنوعی و سمبلیک و جلب توجه است و اینجاست که به سخن عمیق محمد (ص) که «من یتشبه بقوم فهو منه» که از کلمه «شبه» استفاده شده، اگر زندگی مان مثل اروپایی ها شد، اگر وضع لباس مان مثل مدل های ارائه شده ی زن روز و بوردا و خانم … شد، خود نیز از نظر خصوصیات انسانی و درک و انتخاب راه زندگی به سوی او شدن میل کرده ایم. خواهرانم ببینید به سوی چه کسی میل می کنید؟ دلتان با چه کسی است؟ دلت با هرکسی باشد باید روحت و جسمت نیز با او باشد…