به گزارش مطلع الفجر ، به قلم #مجتبی_جنگلی نیا /واکاوی یک پارادوکس مدیریتی: چرا دومین شهر مقاوم کشور در صف آخر توسعه ایستاده است؟
در ادبیات توسعه، عدالت توزیعی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت حاکمیتی و تکلیف قانونی بر زمین مانده است؛ امروز هنگامی که از گیلانغرب سخن میگوییم، با تصویری مواجه میشویم که با هیچیک از شاخصهای توسعه متوازن و شعارهای عدالتمحور دولتها همخوانی ندارد.
شهری که به گواه تاریخ، مدال افتخار دومین شهر مقاوم کشوررا بر سینه دارد و وفاداریاش به آرمانهای نظام در بزنگاههای سخت با خون پاک جوانانش به اثبات رسیده، امروز در چنبره تبعیضی آشکار و نابرابری ملموس با مناطق همجوار، گرفتار یک توسعهنیافتگی تحمیلی شده است.
☑️پارادوکسِ "خدمت متوازن" و واقعیتِ نابرابری
بسیار تاملبرانگیز است که با گذشت بیش از چهار دهه از انقلاب اسلامی، گیلانغرب در مقایسه با شهرستانهای همجوار خود -از جمله سرپلذهاب- از شکافی عمیق در زیرساختها رنج میبرد.
این تناقض زمانی به اوج خود میرسد که میبینیم پروژههای حیاتی مانند طرح عظیم آب گرمسیری، که میبایست شریان حیاتی کشاورزی و اشتغال منطقه باشد، در گیلانغرب به بنبستِ بیمهری و ناکامی خورده است.
آیا رواست شهری که خط مقدم دفاع از کیان این مرز و بوم بوده، امروز در دسترسی به حقآبههای قانونی و زیرساختهای جادهای در انزوایی ناامیدکننده بماند؟
☑️مرز سومار؛ حقی که وجهالمصالحه سیاسی شده است
یکی از برجستهترین محورهای تظلمخواهی مردم این دیار، وضعیت بازارچه مرزی سوماراست؛ علیرغم تلاشهای شبانهروزی و پیگیریهای جدی فرماندار محترم شهرستان و مطالبات حقطلبانه و عالمانه امام جمعه فاضل گیلانغرب، همچنان شاهد نوعی کندی تعمدی یا بیتفاوتی ساختاری در تحقق کامل ظرفیتهای این مرز هستیم.
مطالبه صریح و قانونی مردم و مسئولان محلی، تثبیت سومار به عنوان یک "مرز رسمی" تمامعیار و بهرهمندی از امتیاز تردد زوار اربعین حسینی است.
این حق مسلم شهری است که جادههایش سالها زیر شنی تانکهای دشمن بود؛ امروز حق این مردم است که جادههایشان مسیر زائران اباعبدالله (ع) و شریان تجارت بینالمللی باشد؛ پیگیریهای فرماندار در حوزهی زیرساخت و فریادهای عدالتخواهانه امام جمعه در تریبونهای مقدس، اتمام حجتی است بر مسئولان ارشد که بدانند مطالبهی "حقِ سومار"، یک خواسته تفننی نیست، بلکه ریشه در معیشت و هویت این مردم دارد.
☑️ نقد کنشگریهای فصلی؛ سکوتِ مصلحتآمیز نانبهنرخروزخورها
بخش تلختر ماجرا، در عملکرد جریانهای موسوم به نخبگان سیاسی و کنشگران مدنی نهفته است؛ همان چهرههای خودخواندهای که در ایام تقسیم غنائمِ پست و مسئولیت، با نقاب تظلمخواهی سر از خاک برمیآورند، اما امروز که نوبت به فریاد زدن برای جاده سومار، آب سامانه گرمسیری، پتروپالایش و چاههای نفتی رسیده، سکوتی مرگبار پیشه کردهاند.
این جماعت منفعتخواه که ثابت کردهاند کنشگریشان صرفاً تابعی از" سهمخواهی شخصی" است، در برابر برخورد نامتوازن مسئولان استانی و کشوری لال شدهاند.
برای مردم نجیب گیلانغرب، دیگر این چهرههای نخنما اعتباری ندارند؛ چرا که دست آنها در بزنگاههای تاریخی رو شده است.
☑️ مطالبات نهایی؛ فراتر از گفتاردرمانی
امروز گیلانغرب نیازمند توجه در بطن میدان است؛ ما خواهان پاسخگویی شفاف در موارد زیر هستیم:
✔️تعیین تکلیف حقآبه طرح گرمسیری: پایان دادن به تبعیض در توزیع آب نسبت به مناطق همجوار.
✔️رسمیت مرز سومارو تردد زوار:تسریع در زیرساختهای جادهای و فراهم کردن امکان تردد زوار برای خروج شهر از بنبست جغرافیایی.
✔️توسعه صنایع بالادستی: تبدیل ظرفیتهای نفتی و گازی منطقه به پروژههای پتروپالایشی جهت اشتغال جوانان.
سرمایه اجتماعی در دومین شهر مقاوم کشور، بر اثر نابرابریهای مشهود در حال فرسایش است؛ مسئولان بدانند که صدای مطالبات مردم در رسانهای کنش گر، مطالبهگر شهرستان صدای کل گیلانغرب است؛ زمان آن رسیده که متاثرین سیاسی و مرکزنشینان از لاک "نگاههای تبعیضآمیز" خارج شوند و سهم واقعی این دیار را از سفره انقلاب بازگردانند؛ گیلانغرب نه صدقه میخواهد و نه وعده؛ این شهر "حق" خود را میطلبد.
🔴باما در ایتا و روبیکا بروز باشید
eitaa.com/matlaelfajr
https://rubika.ir/matlaelfajr
www.matlaelfajr.ir