به گزارش مطلع الفجر ، علیرضا بهرامینسب، نماینده طبیعتدوستان و فعالان زیستمحیطی گیلانغرب، در نشست ستاد بحران این شهرستان با انتقادی جدی از وضعیت مدیریت آتشسوزیها، از رها شدن نیروهای داوطلب در ارتفاعات، نبود امنیت جانی، بیتوجهی به آموزشهای فرهنگی و عدم برخورد قاطع با متخلفان پرده برداشت.
وی تاکید کرد که صیانت از عرصههای ملی نه با شعار، بلکه با حمایت واقعی از کسانی محقق میشود که بدون چشمداشت مالی، روزها در میان شعلههای آتش جان خود را کف دست میگذارند.
در جلسه اضطراری ستاد مدیریت بحران شهرستان گیلانغرب، علیرضا بهرامینسب به عنوان نماینده جامعه طبیعتدوست و کوهنوردی، در سخنانی صریح و دردآلود، واقعیتهای پنهانِ عملیاتهای اطفای حریق در عرصههای منابع طبیعی را تشریح کرد.
☑️طبیعت برای همه، مسئولیت برای معدودی انگشتشمار
بهرامینسب با انتقاد از فرهنگ عمومی در برخورد با طبیعت گفت: در ایام بهار، همه خانوادهها از طبیعت لذت میبرند، اما وقتی پایِ کار و حفاظت پیش میآید، طبیعت با زبالهها و تخریبها رها میشود؛ بارِ اصلی حفاظت از این میراث، تنها بر دوش تعداد معدودی است که طبیعت با وجودشان عجین شده؛ کسانی که نه برای سمت، نه برای مقام و نه برای پول، بلکه تنها با حکم وجدان، ۳ شبانهروز در میان ۵۵ مورد آتشسوزی جنگیدهاند.
☑️داوطلبان در ارتفاعات رها میشوند؛ امنیت جانی صفر است!
این فعال محیط زیست با روایت تجربهای تلخ از رها شدن نیروهای داوطلب در مناطق سختصعب، تصریح کرد: نیروهای ما را با ماشین به مناطق عملیاتی مانند "چیکان" میبرند و ساعت یک شب در جایی که نه آنتن موبایل هست و نه مسیر دسترسی، رها میکنند! داوطلب ما با مصدومیت پا و مشکل قلبی در کوه مانده و پاسخی که میشنویم این است که "به ما ربطی ندارد"؛ آیا این است پاداش کسی که از جانش برای بلوطها مایه میگذارد؟
☑️انتقاد از تجهیزات فرسوده و انحصارطلبی در دهیاریها
وی در ادامه به چالش تجهیزات اشاره کرد و افزود: میگویند دمنده در شهرستان هست، اما یا خراب است یا در اختیار دهیاریهایی است که آن را مالِ خود میدانند و در مواقع بحران در اختیار تیمهای امدادی قرار نمیدهند؛ مایه تاسف است که نیروهای داوطلب در حین عملیات حتی از یک بطری آب معدنی محروم هستند، در حالی که برخی مسئولان و خودروهای اداری فقط در پایین کوه مستقر میشوند و نظارهگر هستند.»
☑️چرا با آتشافروزان برخورد نمیشود؟
بهرامینسب با زیر سوال بردن اقدامات برخوردی و بازدارنده گفت: همه ما میدانیم چه کسانی برای زغال یا قاچاق چوب، آگاهانه آتش میافروزند؛ چرا با وجود شناسایی و معرفی، برخورد قاطعی صورت نمیگیرد؟ تا زمانی که هزینه تخریب طبیعت بالا نرود، این چرخه نابودی ادامه خواهد داشت.
☑️پیشگیری مهمتر از درمان؛ فرهنگسازی در بنبستِ بیتوجهی
این فرهنگی و پیشکسوت کوهنوردی با گلایه از عدم حمایت دستگاههای آموزشی اظهار داشت: ما کلاسهای حفظ محیط زیست برگزار کردیم، اما حتی ۳۰ نفر از سوی اداراتی مانند آموزش و پرورش و دیگر ارگانها معرفی نشدند؛ درد دیگر ما این است که درخت میکاریم اما رهایش میکنیم تا خشک شود؛ چون کار ما فقط کتبی و روی کاغذ است، نه در میدان عمل! طبیعت برای آینده فرزندان ماست و همه در قبال آن مسئولیم.»
☑️مدیریتِ پس از بحران؛ حلقه مفقوده اطفای حریق
وی در پایان بر ضرورت مدیریت پس از مهار آتش تاکید کرد و گفت: بسیاری از آتشسوزیها به دلیل نبود نیروی پایش، پس از مهار دوباره شعلهور میشوند؛ نیروهای داوطلب تا آخرین قطره انرژی میجنگند، اما وقتی رها میشوند و کسی جایگزین آنها برای نگهبانی از عرصههای سوخته نیست، تمام زحمات به هدر میرود؛ مطالبه ما تامین لباس ضدحریق، تغذیه مناسب، خودروی اعزام و مدیریت واحد قبل، حین و بعد از حادثه است.
🌎 www.matlaelfajr.ir
👉 @matlaelfajr