به گزارش مطلع الفجر ،☑️به قلم مدیر رسانه مطلع الفجر*، در روزگاری که طبیعت، این میراث بیبدیل و خاموشِ تاریخ، در سبزترین و روحنوازترین جلوههای خود رخ مینماید، انتظار آن است که انسان، نه به مثابه ویرانگر، بلکه در قامت پاسدار، با آن مواجه شود. اما آنچه این روزها در منطقه بکر و دلانگیز منطقه ناودار رخ میدهد، حکایت دیگری است؛ حکایتی تلخ از بیمهری، غفلت و گاه حتی عزم نانوشته برای تخریب.
در روزهایی که طبیعت ناودار به اوج طراوت و سرسبزی خود رسیده، حضور گسترده گردشگران، به جای آنکه به فرصتی برای همزیستی مسالمتآمیز با محیط بدل شود، به تهدیدی جدی علیه آن تبدیل شده است. رهاسازی زباله، انباشت پسماندها در دامان طبیعت، قطع درختان و برپایی کمپهای گسترده با هزاران چادر، چهرهای نگرانکننده از این زیستبوم ارزشمند ترسیم کرده است. گویی هر سال، ارادهای ناپیدا اما مستمر، در حال استوارتر کردن کمر همت برای نابودی این سرمایه طبیعی است؛ پدیدهای که نهتنها از فقر فرهنگی زیستمحیطی حکایت دارد، بلکه نشانهای از گسست عمیق میان انسان و طبیعت پیرامون اوست.
اما وجه دوم این روایت، به همان اندازه تأملبرانگیز است. علیرغم اعلام فراخوانهای رسمی برای پاکسازی این منطقه، آنچه در میدان عمل مشاهده شد، حضوری کمرنگ و بیرمق از سوی نهادهای متولی بود؛ حضوری که نه در شأن اهمیت موضوع، بلکه در حد یک اقدام نمادین و حداقلی باقی ماند.
این در حالی است که انتظار میرفت دستگاههای مسئول با بسیج گسترده نیروها و جلب مشارکت عمومی، الگویی از مدیریت مؤثر و فرهنگسازی عملی ارائه دهند.
با این همه، در میان این کمفروغیها، نمیتوان از تلاشهای ارزشمند و قابل تحسین جمعی از دوستداران طبیعت چشم پوشید.
حضور فعال نیروهایی از اداره محیط زیست گیلانغرب، شهرداری گیلانغرب، انجمن سبز زاگرس و شهروندان دغدغهمند، هرچند محدود، اما نشانهای از زنده بودن وجدان زیستمحیطی در بخشی از جامعه است که بهراستی، دست تکتک این کنشگران را باید به گرمی فشرد و تلاششان را ارج نهاد.
با این حال، نمیتوان از نقد صریح و بیپرده چشمپوشی کرد. رهاسازی زباله در طبیعت، اقدامی آشکارا غیرمسئولانه و مغایر با اصول اولیه شهروندی است؛ اما در کنار آن، پرسش جدی از متولیان امر نیز باقی است: چرا نتیجه فراخوانهای رسمی، به حضوری محدود و کماثر انجامیده است؟ آیا این فراخوانها صرفاً برای رفع تکلیف صادر میشوند یا برنامهای منسجم برای اثرگذاری واقعی در پس آنها وجود دارد؟
بیتردید، فرهنگسازی زیستمحیطی، نیازمند تداوم، جدیت و برنامهریزی عمیق است. اقداماتی از این دست، اگر فاقد خروجی ملموس و بازخورد اجتماعی باشند، نهتنها کارآمد نیستند، بلکه به مرور زمان، موجب بیاعتمادی عمومی نیز خواهند شد.
به بیان دیگر، برگزاری یک برنامه بدون کیفیت و اثرگذاری، چهبسا زیانبارتر از برگزار نکردن آن باشد.
اکنون، ناودار در نقطهای حساس ایستاده است؛ یا باید با عزمی جدی، هم در سطح مردم و هم در سطح مدیریت، مسیر حفاظت و احیای آن را در پیش گرفت، یا باید در آیندهای نهچندان دور، شاهد افول تدریجی این بهشت سبز بود. انتخاب، هنوز با ماست.
*مجتبی جنگلی نیا
🌎 www.matlaelfajr.ir
👉 @matlaelfajr
