به گزارشمطلع الفجر،در حالی وارد سی سالگی شکل گیری جنش حقوق بشر به شکل جهانی و مدرن می شویم که علنا هر روز در گوشه ای از جهان شاهد قربانی شدن حقوق مسلم بشرهایی هستیم که گاها فقط به خاطر عقاید و باورها، نيادهایشان و بعضا به واسطه اینکه میخواهند استقلال داشته باشند و در صدد قطع دستان وابستگی اند مورد ظالمانه ترین تهدید ، تحریم و ظلمها از سوی استکبار واقع می شوند
کشورهایی که خود دم از دفاع از حقوق بشر می زنند، خود بزرگترین ناقضان این حقوق بوده اند. هم در کشورهای خودشان و هم در سراسر جهان. کشورهایی که خود بزرگترین تولید کنندگان سلاح های کشتار جمعی هستند و چرخ اقتصاد شان به چرخ های تولید و فروش تسلیحات بسته شده، دم از جهان عاری از جنگ می زنند و می خواهند صلح را با چکمه های سربازان شان به کشورهای دیگر صادر کنند. می خواهند چون پدرخوانده ناظم برقراری حقوق بشر باشند و اهداف سیاسی شان را پشت این شعارهای تکراری پنهان کرده اند.
امروز غرب با ادبیاتی از حقوق بشر سخن می گوید که گوئی تنها انسان غربی، بشر است و برای کشورهای در حال توسعه و کشورهای تحت ستم و استعمار هیچ حقی قائل نیستند و هرگاه پرچم دفاع از حقوق بشر نسبت به کشورهای دیگر را بر سر دست می گیرند، غرض و هدفی سیاسی دارد. جایی قرار گرفته اند که افکار عمومی جهان دارد به آن ها خیره خیره نگاه می کند، آن ها نیز در پس پرچم دفاع از حقوق بشر، صلح و دموکراسی، آن کار دیگر می کنند. رسانه های غربی هم تلاش می کند تا ذره بین اخبارشان را ببرند در کشورهای آسیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین و هر روز گزارش بدهند از قتل، کشتار، انفجار، بی رحمی، خون ، آتش و بی ثباتی، بدون آن که به این سؤال پاسخ دهند که سلاح های غربی در این کشورها چه می کند؟ حامیان مالی و سیاسی این تروریست ها چه کسانی هستند و ناقضان واقعی حقوق بشر کیست؟ سلاح ها از مبدأ تا مقصد چگونه طی شده است؟ اگر کشوری نگران نقض حقوق بشر است بهترین کار این است که کارخانه های تولید سلاح های کشتار جمعی اش را تعطیل کند، بی شک به صلح کمک بیشتری می کند تا نشستن پشت میزهای نهادهای بین المللی و خواندن بیانیه هایی در تقبیح جنگ و ستایش صلح.
علیرغم تصویب مقررات و انتشار اعلامیههای متعدد حقوق بشری و پس از گذشت سالهای متمادی از آنها، مکرر دیده شده که کشورهای غربی به بهانه اشاعه اصول دموکراسی و تمدن دست به شرمآورترین اعمال در کشورهای آفریقایی، آسیایی و آمریکای لاتین زده اند. هنوز هم کشته و زخمی شدن هزاران نفر به ضرب گلوله های نیروهای بین المللی و آمریکایی در عراق و افغانستان فراموش نشده است.
تصویر کشته شدگان بمباران های بی هدف هواپیماهای بدون سرنشین در روستاهای افغانستان وپاکستان و تصاویر کودکان آغشته به خون در فلسطین، عراق، افغانستان، پاکستان، سوریه و دیگر کشورهایی که بهای دموکراسی غربی را با کشته شدن مردم بی دفاع سرزمین شان می پردازند، هنوز هم در رسانه ها موجود است و هر روز هم تکرار می شود ولی تکراری نه.
هنوز هم صندوق های رأی بهانه است، دموکراسی تا زمانی محترم است که دست نشانده های غربی از آن بیرون بیایند وگرنه تعبیر غربی ها این است “یک صفر بزرگ برای ملت” (جمله ای که غربی ها بعد از پیروزی بشار اسد در انتخابات اخیر عنوان کردند)
مردم جهان خسته اند از این همه شعارهای متناقض، از این همه کشتار بی گناهان، از این کمیسیون ها و اعلامیه های دروغین.
مردم جهان می خواهند بی شعار و بی اعلامیه در صلح و آرامش زندگی کنند. می خواهند خودشان سرنوشت کشورها و دولت هاشان را تعیین کنند. میخواهند سایه شوم این پدرخواندگی حقوق بشری از سرشان کم بشود. می خواهند تا رژیم منحوس صهیونیستی هم از دم تیغ حقوق بشری سازمان ملل بگذرد، میخواهند حقوق فلسطینی های آواره هم به رسمیت شناخته شود، میخواهند کودکان سوری هم حق آموزش، بازی و صلح داشته باشند.
در حالی کشورهایی به بهانه نقض حقوق بشر، تحریم می شوند که خود بزرگترین قربانیان نقض حقوق بشر بوده اند.
در روزگاری جمهوری اسلامی ایران را بر سر میزهای حقوق بشری شان محکوم می کنند که فراموش کرده اند روزگاری مردمان سرزمین مان هشت سال با سلاح های تولیدی کارخانجات شان به خاک وخون کشیده شدند، مردمان سرزمین مان با بمب های شیمیایی شان شهید شده اند، مقامات رسمی کشورمان را با ترور حذف کرده اند، هواپیمای مسافربری مان را بر فراز آب های بین المللی هدف قرار دادند و … و همین حامیان دروغین حقوق بشر که از زندانیان در بند حمایت می کنند، از ناقضان حقوق مردم، قهرمان های در بند می سازند، دیروزها هم داشتند از تروریست های سلاح به دست حمایت می کردند، مردم سرزمینم به یاد نمی آورند که این ناقضان حقوق بشر، محاکمه شده باشند، عذرخواهی کرده باشند و تولید سلاح های کشتار جمعی شان را متوقف کرده باشند برای احترام به جامعه بشری.
*وقتی متهم به جای شاکی نشانده می شود
این بازی نهادهای بین المللی است که متهم را در جایگاه شاکی قرار داده و شاکی را به بند تحریم ها کشیده است. نهادهای بین المللی با شعارهای جهانی آمدند ولی در این سال ها تنها حامی حقوق ناقضان حقوق بشر بوده است. به آن ها حق وتو داده تا مبادا در معرکه ای بازنده باشند.
به آن ها حق حمله پیش دستانه داده تا با توهم نا امنی کشورهای شان، زن و کودکان و بی گناهان را به خاک و خون بکشند. آری این است دستاورد نهادهایی که آمده بودند بین المللی باشند، حامی حقوق بشر باشند.
[caption id="" align="aligncenter" width="572"]
اعتراضات اخیر رنگین پوستان فرگوسن در آمریکا[/caption]تکراری ترین سناریوی که امروز مشاهده می شود دیدن کشورهایی سلاح به دست مولد ائتلافی است که با تکیه به نهادهای بین المللی با شعارهای دروغین حقوق بشری، دموکراسی و صلح و در واقع به مشابه گرگانی در پوست میش دارند حق بشر را زیر پا له می کنند تا جایی که حتی در قلب کشورهای خود هم پایمال کننده و ناقض ابتدایی ترین نمودهای حقوق بشر اند